個人檔案- *.:｡✿*ﾟ’ﾟ･✿.｡.:* è§`tð...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
- *.:｡✿*ﾟ’ﾟ･✿.｡.:* è§`tðßañ ™ *.:｡✿*ﾟ¨ﾟ✎.｡.:*.:-:-~ ` นอกจากรักเธอแล้ว ชั้นก็ไม่มีอะไรดีอีกเลย ` ~-:-:.
18 May tul sky lineห้วงหนึ่งของการสนทนา
หลายคนจิบไวน์
พลางเถียงกันว่าอะไรคือเด็กแนว
อุณหภูมิห้องเย็น
ชั้นร้อน
แม่น้ำแอลกอฮอล์ไหลผ่านสายตา
สถานบันเทิงใกล้ปิด
ความมืดโอบกอด
เพลงรักข้างหลังร้าน
ในบางคราว
ชั้นเคยอยากเป็นไพลิน
แมวตัวน้อยที่เผลอหลับขณะดูดนิ้วเปื้อนกลิ่นกัญชา
. . . 11 March C h a - A m ` P a r a d ! $ e ~ *C h a - A m
9 - 11 / 03 / 2007
@t Sam resort !!!
อยุ่คนเดียวทำให้คิดได้เยอะแยะ
เจอคนที่ม่ายรุจักนิสัยดี ๆ เพียบเลย
เจอพี่เบนซ์ที่ พี่ของบี ด้วย -*-
โลกกลมเกิ๊น ~
.............
ได้พบเห็น ได้ลืม ได้คิด
เรียนรู้จากสังคมใหม่ ๆ
มองโลกในมุม ใหม่ ๆ
บางที
เหมือนเวลามันหยุดไปเลยด้วยซ้ำ
เพราะทะเลมั้ง ?
หลายคนบอกว่าทะเล เปนที่ระบายได้ดี
มันก้ม่ายจิงเสมอไปหรอก
แต่มันกลับสอนให้เราคิดไรได้มากมาย
อะไรที่มันเข้ามา
ต้องมีออกไป ธรรมดา
เหมือนคลื่น ที่กระแทกฝั่ง
มันก้ไหลย้อนกลับสู่ทะเลเหมือนเดิม
Ps.
Thx.พี่เอ็ม พี่ตี๋ พี่นิก พี่แหม่ม
เจ้าของรีสอร์ท
เป็นคนพาผมไปไหนต่อไหน
เลี้ยงอาหารทะเล
ที่ให้นั่งดูบอลด้วย 555+
ไอ้กีวี่ หมาพันธุ์ปั๊ก ที่เห่าได้ทั้งวัน
ขอบคุนมากคับ
เดวจะไปใหม่นะ 555+ 10 February 09/02/07 วันซากุระสีซีอิ๊ว ~*มาถึงแล้วหรอ วันสุดท้ายของการเรียน ประจำภาคเรียน 2549
ปกติ มันเป็นวันที่พวกเราจะดีใจที่จะปิดเทอมแย้ว >.<!~
แต่ . . .
ปีนี้ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะสิ
มันกลับเปนวันที่พวกเรา ชาว 6/1 ต้องแยกย้าย กัน ซะแล้ว
3ปี ตั้งแต่ได้อยู่ห้อง 1
มันมีอะไรมากมาย ที่เกิดขึ้น
ได้หัวเราะ เศร้า ขำคลอน้ำตา ซึ้งกินใจ มากมาย ~
แต่ มีใครคิดมั้ย
ว่ามันจะเดินทางมาถึงวันนี้ซะแล้ว . . .
9 กุมภาพันธ์ 2550
วันซากุระสีซีอิ๊ว !!!
มันเป็นว่าที่พวกเราได้ถ่ายรุปกัน
หัวเราะกัน
ขอโทดซึ่งกันและกัน
ยิ้ม ขำ สนุก
และก็ได้ แกล้งกัน !!!
มันคงจะเปนครั้งสุดท้ายละมั้ง
ที่จะมาเล่นไรกันแบบนี้
ในชีวิต " กางเกง ขาสั้น "
วันที่จะพลัดพราก
จาก ครู แม่ค้าขายน้ำ ภารโรง
และคัยอีกหลาย ๆ คนใน โรงเรียนนี้
ขอโทดที่ทำไรไม่ดีไว้
ขอบคุนทุกคนที่ช่วยเหลือ
ขอบคุนทุกกำลังใจ
ที่พามาให้ถึงวันนี้
ต่อจากนี้ไป
คงจะต้องเก็บไว้ในความทรงจำ
คิดถึงเหมือนไหร่ คงจะได้เอาออกมาให้หายคิดถึง
มันหาจากไหนไม่ได้อีกแย้ว
กับ ชีวิตแบบนี้
คุ้มแล้ว ที่ได้เกิดมาอยู่กับพวกนาย
6/1 . . .
--------------------------------------------------------------------------------- 11 November ...เฮ่อ ไม่ได้อัพซะนาน เกือบลืมไปละ ว่ามี = =
จะสิ้นปีแล้วสินะ ไว เหลือเกิ๊น แปบ ๆ จะจบม.6ซะละ
ทุกคนกำลังวุ่นกับการสอบ กีฬาสี สินะ
ต่างคนต่างยุ่งกันไปหมด
พักผ่อนกันมั้งเน้อ
ดูแลคนรอบข้างคุนไว้มั้งก็ดี
เผื่อวันนึง . . .
คุนอาจเสียเค้าไปโดนไม่รุ้ตัว . . . 6 May ห้องแห่งความทรงจำทุกคนคงมี ห้องๆ นึง ที่เก็บความทรงจำทุกอย่างของตัวเองเอาไว้ในนั้น
หลายคน อาจจะ เปิดประตูมองเข้าไปในห้อง แล้วยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้มองเหน
สิ่งที่สวยงามที่เราเกบเปนความทรงจำดีๆไว้ข้างใน แล้วก้าวเดินต่อไปอย่างมีความสุข หรือบางคน เปิดประตูเดินออกมาและไม่เคยมองย้อนกลับ ที่ห้องนั้นอีก
แม้จะมีความจำเปนมากแค่ไหน ก็จะไม่หันกลับมามองอีกเลย และจะเดินก้าวต่อไปเพื่อเปิดประตูบานอื่น และทำสิ่งที่สวยงามร่วมกับเจ้าของบานประตูใหม่แห่งนั้น ในขณะที่อีกหลายๆคน กำลังพยายามจะเปิดประตูห้องออกมา
แต่ต้องใช้เวลาในการพยายามเปิดมันออกมามากแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำได้ซักครั้ง เพราะเมื่อหันมองย้อนกลับไปในห้องนั้น ก็พบแต่สิ่งที่คิดว่ามีความสุขมากที่สุดแล้ว และก็ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่เราถึงจะเดินออกไปจากห้องนี้ได้ซักที อีกหลายต่อหลายคน อาจจะมีแต่ห้องที่ว่างเปล่า สีขาวบริสุทธิ์
ไม่เคยมีใครพยายามที่จะเปิดประตูเข้ามา หรือ คนในห้องนั้น พยายามที่จะเปิดประตูออกไป มองหาใครซักคนที่ผ่านมาและมาทำให้ ห้องนี้มีสีชมพู เรา ครั้งนึงเคยอยู่ในห้องสีขาว ที่มีแต่ความสุข
และไม่เคยหาทางที่จะเปิดประตู และทำให้ห้องของเรากลายเปนสีชมพู แต่ ใครบางคน ก็ ก้าวเข้ามา พยายามที่จะเปิดประตูห้องให้ได้ แม้จะต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ตาม เค้าพยายาม หา กุญแจที่ดีที่สุดมาเปิดประตูบานนี้ให้ได้ เค้า หา ทุกคำพูดที่ สวยงาม มาบอกที่หน้าประตู เสมอ และ เค้าก็คอย ส่งความรู้สึกผ่านเข้ามา จนทำให้ ประตูบานนั้น ค่อยๆละลายหายไปทีละน้อย ทีละน้อย และ ทำให้ เรา กับ เค้า ได้ วาดภาพและตกแต่งห้องเปนสีชมพูไปพร้อมกัน แต่แล้ว สีชมพูที่วาดภาพห้องนั้น ก็เริ่มหมด และ สีเก่าๆก็เริ่ม จางหายไปตามกาลเวลาของมัน
และเค้า ก็ หยุดที่จะวาดรูป และ นั่งพัก ก่อนที่จะเดินตามหาจุดหมายของเค้า และก้าวเดินออกจากห้องของเราไปปล่อย เรา ให้พยายามที่จะระบายสีชมพูของห้องต่อไป แต่มันก็ทำต่อไปไม่ได้ เพราะสีชมพูที่จะใช้วาดห้องของเรา หมด ลงไป พร้อมกับเค้า แต่สีใหม่ ที่เกิดขึ้นพร้อมกับที่ เค้า เดิน ออก จากห้องของเราไป คือ สี ดำ เรา ระบายสีดำไป โดยไม่รู้สึกตัว และ จม อยู่กับสีซีดๆเดิมของห้องเรา และ เค้า ก็ เดินกลับ เข้ามาในห้องของเราใหม่ พร้อมทั้ง มาช่วยระบายสีดำ
แล้วยิ่งทำให้มันเลอะเทอะ และ เข้ามาทำลายของมีค่าระหว่างให้มันแตกละเอียดไปเรื่อยๆและเรื่อยๆ เมื่อเค้าทำจนพอใจก็เดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูลง และ ไม่เคยหันมองกลับมาที่ห้องเลอะๆนี่อีกเลย เรา พยายามที่จะตกแต่งห้องใหม่หลายครั้ง และ คอยมองออกไปเพื่อจะเหนเค้าเดินผ่านมา แต่เค้าไม่เคยผ่านมา และ เหมือนไม่เคยมองเหนห้องๆนี้ เวลาผ่านไปแค่ไหน เราคอยแต่จะมองดูที่ผนังสีชมพูซีดๆ นั้น และคอยมองหาเค้า
แต่ไม่มีเค้า สีของผนังก็เริ่มซีดไปเรื่อยๆ จนเรา อยากที่จะย้ายออกไปจากห้องนี้ และเดินไปหาเจ้าของประตู ที่เปนของเรา แต่เมื่อเรา เปิดประตูออกไป และมองย้อนมาที่ห้องนี้อีกครั้ง เราก็ไม่สามารถที่จะทิ้งมันไปได้ เพราะมันมีแต่ภาพที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน แม้ว่ามันจะจางไปมากมายแค่ไหนก็ตาม แต่ในภาพแห่งความสุขนั้น ก็มีรูปและรอยต่างๆที่เค้าฝากไว้ ในวันที่เค้าเดินออกจากห้องของเราไป ในที่สุด เราก็ได้ยินเสียงเค้าเดินผ่านมา เราเอาหูแนบริมประตูเมื่อได้ยินเสียงเค้า
แต่กลับกลายเปนเสียงเดิมๆของเค้า ที่ไป หยุดที่หน้าประตูอื่นและ เริ่มต้นที่จะเปิดประตูบานใหม่อีกครั้ง เราเปิดประตูออกไปที่จะพบเค้า กลับ พบ แต่เพียง ความเย็นชา และ มองไม่เหนประตูบานนี้ ที่พยายามเปิดออกมาเพื่อพบเค้า เค้า ก็ ยัง คง พยายามที่จะเปิดประตูบานใหม่นั้น และ ไม่สนใจกับสิ่งรอบข้าง ว่าจะมีน้ำทีไหลออกมาจากห้องๆนี้ มา รายล้อมตัวเค้ามากแค่ไหน และเราก็เปนคนที่ต้องปิดประตูอีกครั้งและหลับตาลงพร้อมกับภาพเดิมๆที่ผ่านเข้ามาอีกครั้งนึง แต่ในวันนี้ เรา เดินออกมาจากห้องนั้น ประตู มันเริ่มเก่าไปตามเวลาของมัน ทำให้เราก้าวออกมาจากห้อง โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายที่จะเปิดมันออกมา เราก้าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม แต่เรา คิดได้ว่า เรา หยุดพักในห้องของเรา มานานเกินไป และเรา ต้องเดินไปตามจุดหมายของเราบ้าง ถึงแม้เราจะต้องกลับมาพักในห้องเดิมๆของเรา แต่เราก็ คงมี เค้า อยู่กับเราตลอดเวลา แม้ว่าเค้า จะลืม เจ้าของห้องและประตูบานนี้ไปแล้วก็ตาม . . . 5 April @nyt!nG ab๐ut Lov€ ~*ความรักนั้น มันก็เหมือนกับ "ผีเสื้อ" ยิ่งคุณวิ่งเข้าหามันเท่าไหร่ มันก็จะห่างคุณออกไปเท่านั้น แต่ถ้าคุณปล่อยมันไป มันจะเข้ามาหาคุณเองแหล่ะ . . . ถ้าคุณไม่คาดหวังกับมันมาก ความรักสามารถทำให้คุณมีความสุข แต่มักจะทำให้คุณเจ็บปวด แต่ความรักจะเป็นสิ่งที่พิเศษ ถ้าคุณได้ให้มันกับใครสักคนที่คู่ควร สำหรับ ใครที่ "ไม่ใคร่โสด" เค้าบอกว่า... ความรักไม่ไช่ การเป็นคนดีพร้อม สมบูรณ์ ของใคร แต่รักคือการหาใครสักคนที่ช่วยให้คุณเป็นคนดีที่สุดเท่าที่คุณดีได้ สำหรับ ใครที่เป็น "คนเจ้าชู้" อย่าพูดคำว่า "รัก" เลย ถ้าคุณไม่ได้ใส่ใจกับความหมายนั้น อย่าพูดถึงความรู้สึก ถ้ายังไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเค้าเลย ถ้าคุณจะทำให้เค้าเสียใจ อย่าไปมองลึกถึงดวงตา ถ้าทุกคำพูดของคุณล้วนโกหกทั้งเพ สำหรับ ใครที่ "อกหัก" การอกหัก มันยืนยาวตราบเท่าที่คุณต้องการให้มันอยู่กับคุณ และบาดความรู้สึกคุณได้เจ็บลึกเท่าที่คุณยอมให้บาด ที่สำคัญก็คือว่ามันไม่ใช่จะพ้นจากสภาวะอกหักได้ แต่มันอยู่ที่ว่า. .. เราเรียนรู้จากมัน ได้แค่ไหน ต่างหาก . . . สำหรับ ใคร ๆ ที่ "ไร้เดียงสาในรัก" จะรักได้อย่างไร : รักแต่อย่าลุ่มหลง คงเส้นคงวาแต่ไม่ดื้อรั้น แบ่งปัน และ ไม่เอาเปรียบพยายามเข้าใจกันและกัน มากกว่าที่จะเรียกร้อง หากต้องเจ็บ ก็เจ็บ แต่อย่าเอาความเจ็บนั้น ติดตัวเสมอไป สำหรับ ใครที่ "มีคนหลงรักอยู่" เค้าบอกว่า . . . มันเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารัก มีความสุขกับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าถ้าคนที่เรารัก ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับเรา สำหรับ ใครที่ "กลัวต่อการสารภาพรัก" ความรักมันเจ็บปวด ถ้าคุณต้องไปบอกเลิกกับใครสักคน แต่มันจะเจ็บยิ่งกว่า ถ้ามีคนมาบอกเลิกกับคุณ แต่มันจะเจ็บที่สุด หากคนที่คุณรัก ไม่เคยได้รู้เลยว่า "คุณรักเค้า" สำหรับ ใคร ๆ ที่ยัง "คบๆ กันอยู่" เค้าบอกว่า . . . สิ่งที่น่าเศร้าในชีวิต ก็คือ การที่เราพบ และ รักใครสักคน จนสุดท้าย พบว่ามันไม่ใช่ และคุณเสียเวลาไปเป็นปีๆ ให้กับคนที่คนที่ไม่คู่ควร
ถ้าเค้าคนนั้นของคุณ ไม่ใช่คนที่ใช่เลยของคุณตอนนี้ แล้วล่ะก็ จะมาเสียเวลา เป็นปีๆ กับเค้าทำไม ปล่อยไปเถิด 11 March การลบความทรงจำ
|
|||||||
|
|
